Το άγγιγμα του Θεού | World Challenge

Το άγγιγμα του Θεού

David WilkersonJuly 8, 2002

Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, μια ακόμη βόμβα έχει εκραγεί στο Ισραήλ, σκοτώνοντας δεκατέσσερις ανθρώπους. Χιλιάδες Ισλαμιστές είναι αποφασισμένοι να ανατιναχτούν για να κερδίσουν την αιωνιότητα, για να παρενοχλήσουν ακριβώς τους Ισραηλινούς. Ακόμα το Ισλάμ έχει κηρύξει τον πόλεμο ενάντια όχι μόνο στο Ισραήλ, αλλά και στο χριστιανισμό. Η Αμερική ζει τώρα σε παντελή φόβο. Είμαστε φοβισμένοι για περισσότερες επιθέσεις αυτοκτονίας, βιολογικό πόλεμο, ακόμη και πυρηνική επίθεση. Ένα βαρύ πέπλο θανάτου κρέμεται πάνω από το έθνος.

Πού είναι η εκκλησία στη μέση αυτού του χάους; Το μεγαλύτερο μέρος του χριστιανισμού βρίσκεται σε κατάσταση θανάτου. Η εκκλησία είναι γεμάτη από θρησκευτικές δραστηριότητες, αλλά είναι συνήθως σαρκική. Η παρουσία του Θεού χάνεται αξιοθρήνητα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κρίσης.

Αυτό είναι τραγικό, επειδή ο Κύριος μας έχει πάντα μια θεραπεία για έναν κόσμο στο χάος. Είναι μια θεραπεία δοκιμασμένη απ’ το χρόνο που έχει χρησιμοποιήσει από γενιά σε γενιά, για να ξυπνήσει τη νεκρή, πεσμένη εκκλησία του. Αυτή η θεραπεία δεν έχει αλλάξει από την δημιουργία του ανθρώπου. Είναι απλά αυτό: Ο Θεός σηκώνει εκλεκτούς άνδρες και γυναίκες.

Σε χρόνους όπως αυτοί, ο Κύριός μας χρησιμοποιεί ανθρώπους για να ανταποκριθεί σε έναν κόσμο σε κρίση. Αγγίζει τους υπηρέτες του με έναν υπερφυσικό τρόπο. Πρώτα, τους μετασχηματίζει. Κατόπιν, τους καλεί σε μια ζωή πλήρους υποταγής στο θέλημά Του. Αυτοί οι αγγιγμένοι από τον Θεό υπηρέτες περιγράφονται καλύτερα στον ψαλμό 65:4: ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞΕΛΕΞΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΛΑΒΕΣ ΔΙΑ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΗ ΕΝ ΤΑΙΣ ΑΥΛΑΙΣ ΣΟΥ.

Εν ολίγοις, ο Θεός καλεί έναν τέτοιο υπηρέτη ξεχωρίζοντάς τον. Το Πνεύμα του τον επιζητά για μια βαθιά κοινωνία. Και εκεί, στην τρομερή παρουσία του Κύριου, δίνεται στον υπηρέτη το μυαλό του Θεού. Λαμβάνει μια θεία κλήση. Ξαφνικά, η ψυχή του γεμίζει με μια επιτακτικότητα. Αναδύεται από αυτήν την κοινωνία με έναν λόγο δοσμένο απ’ τον Θεό. Και αρχίζει να περπατά με πνευματική εξουσία.

Η βιβλική ιστορία αποκαλύπτει αυτό το πρότυπο επανειλημμένως. Επανειλημμένως, οι άνθρωποι του Θεού τον απέρριψαν και επέστρεψαν στα είδωλα. Υιοθέτησαν ειδωλολατρικές πρακτικές, με κάθε γενιά να γίνεται πιο χυδαία και διεφθαρμένη. Η διαφθορά τους προκάλεσε θλίψη και θυμό στον Κύριο. Κι ύστερα, πώς αποκαταστάθηκαν; Σε κάθε περίπτωση, Θεός σήκωσε έναν ευσεβή υπηρέτη: έναν κριτή, έναν προφήτη, έναν δίκαιο βασιλιά.

Ο Σαμουήλ είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Επίπληξε τον Ισραήλ, ΕΛΗΣΜΟΝΗΣΑΝ ΟΜΩΣ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΑΥΤΩΝ ΟΘΕΝ ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΤΟΥ (…διάφοροι εχθροί τους )... ΚΑΙ ΕΒΟΗΣΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΕΙΠΟΝ: ΗΜΑΡΤΗΣΑΜΕΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΓΚΑΤΕΛΙΠΟΜΕΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ … ΚΑΙ ΑΠΕΣΤΕΙΛΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΒΑΑΛ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΕΔΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΕΦΘΑΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΑΜΟΥΗΛ ΚΑΙ ΣΑΣ ΗΛΕΥΘΕΡΩΣΕΝ ΕΚ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΣ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΣΑΣ ΠΑΝΤΑΧΟΘΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΩΚΗΣΑΤΕ ΕΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ (1 Σαμουήλ 12:9-11).

Τέτοιοι υπηρέτες αγγιγμένοι απ’ τον Θεό, έγιναν όργανα απελευθέρωσης στα χέρια του Θεού . Ήταν σε θέση να διακρίνουν τους καιρούς. Και επειδή ήξεραν την καρδιά του Θεού, ο Κύριος τους χρησιμοποίησε ως μέσον για να μιλήσει στο λαό του. Μίλησαν το λόγο του και στο λαό του και στα γύρω έθνη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία του αγγίγματος του Θεού σε κάποιον που έχει επιλεχτεί και έχει κληθεί. Ένα τέτοιο πρόσωπο ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Άρα, γιατί ο Κύριος άγγιξε αυτούς τους ιδιαίτερους υπηρέτες; Γιατί σήκωσε τον Αβραάμ, το Μωυσή, το Δαβίδ και ορισμένους άλλους για να φέρει την αποκατάσταση στο λαό του και στα έθνη; Είδε ο Κύριος κάτι το ιδιαίτερο σ’ αυτούς;

Όχι, αυτά τα πρόσωπα δεν ήταν υπεράνθρωποι. Οι σπασμένες, ραγισμένες ζωές τους, το αποδεικνύουν. Ούτε προορίστηκαν απλά για να κάνουν τα πράγματα που έκαναν. Καθένας έχει ελεύθερη βούληση, επιλέγοντας είτε να ακολουθήσει είτε να απορρίψει την κλήση του Θεού.

Δείτε τον Σαούλ: επιλέχτηκε από το Θεό, αγγίχτηκε από το χέρι Του, γέμισε με το Πνεύμα Του. Ο Κύριος είχε ένα θαυμάσιο σχέδιο για τη ζωή του Σαούλ. Σκόπευε να εγκαθιδρύσει γι’ αυτόν έναν "αιώνιο" θρόνο. Κι όμως ο Σαούλ απέρριψε την κλήση του Θεού. Παρά το χρίσμα του Θεού, επαναστάτησε ενάντια στο Κύριο. Το πεπρωμένο του δεν καθορίστηκε απλά από την εκλογή του Θεού γι’ αυτόν.

Όταν ο Θεός επιλέγει κάποιον να ξεχωριστεί για ένα ειδικό, απελευθερωτικό έργο, δίνει σ’ αυτόν τον υπηρέτη δύο κλήσεις. Και το πώς ο υπηρέτης ανταποκρίνεται σ’ αυτές τις κλήσεις καθορίζει την ισχύ και την δύναμη του αγγίγματος του Θεού στη ζωή του. Πρώτα, υπάρχει η κλήση για να ανέβει επάνω. Κατόπιν, υπάρχει η κλήση για να βγει έξω. Η ζωή του Μωυσή δίνει ένα παράδειγμα και για τις δύο κλήσεις.

Αυτή η κλήση μας καλεί έξω απ΄ τις απασχολήσεις της ζωής και στην εκζήτηση της παρουσίας του Θεού. Δείτε την εμπειρία του Μωυσή. Όταν ο Μωυσής έγινε ηγέτης του Ισραήλ, ξαφνικά έγινε ένα πολύ απασχολημένο άτομο. Καμία συνάθροιση στην ιστορία δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη ούτε τόσο γεμάτη ανάγκες. Ο λαός του Θεού αριθμούνταν σε εκατομμύρια. Η ζωή του Μωυσή έγινε γρήγορα πυρετώδης, καθώς έκρινε και υπηρετούσε το λαό από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Τελικά, ο πεθερός του Μωυσή, ο Ιόθωρ, επενέβη. Προειδοποίησε το Μωυσή ότι θα κουραζόταν ο ίδιος και θα κούραζε και τους ανθρώπους. Ο Ιόθωρ τον συμβούλευσε, ΣΥ ΜΕΝ ΕΣΟ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΛΑΟΥ… ΚΑΙ ΑΣ ΚΡΙΝΩΣΙ (άλλοι) ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΠΑΝΤΟΤΕ … ΟΥΤΩ ΘΕΛΕΙΣ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΘΗ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΣΙ ΒΑΣΤΑΖΕΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΜΕΤΑ ΣΟΥ (Έξοδος 18:19-22). Ο Ιόθωρ έλεγε, με άλλα λόγια, "εσύ είσαι ο ποιμένας, Μωυσή. Είναι ανάγκη να περιοριστείς στη σχέση σου με το Θεό. Ανάθεσε σε άλλους τις εργασίες της διαιτησίας και της παροχής συμβουλών. Κατόπιν πήγαινε μόνος σου με το Θεό. Εκζήτησε την παρουσία Του, κατανόησε τη σκέψη Του, παράλαβε το λόγο Του. Αυτό πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητά σου."

Ο Μωυσής πρόσεξε αυτήν την σοφή συμβουλή. Διόρισε άλλους για να ενεργήσουν ως κριτές και σύμβουλοι. Και αποφάσισε να αποδεχθεί την κλήση του Θεού "να έρθει επάνω." Η Γραφή λέει, Ο ΔΕ ΜΩΥΣΗΣ ΑΝΕΒΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ (19:3). ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΠΙ ΤΟ ΟΡΟΣ ΣΙΝΑ ΕΠΙ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗΝ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΑΛΕΣΕ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗΝ ΕΠΙ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗΝ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΕΒΗ Ο ΜΩΥΣΗΣ (έξοδος 19:20).

Μωυσής εκτίμησε τη παρουσία Θεού στη ζωή του. Και αυτό καθόρισε την ένταση του αγγίγματος του Θεού στη ζωή του. Σημειώστε πώς ο Κύριος απομάκρυνε το Μωυσή από τους υπόλοιπους Ισραηλίτες, για να τον προσεγγίσει: ΚΑΙ ΕΣΤΑΘΗ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΚΡΟΘΕΝ Ο ΔΕ ΜΩΥΣΗΣ ΕΠΛΗΣΙΑΣΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗΝ ΟΠΟΥ ΗΤΟ Ο ΘΕΟΣ (έξοδος 20:21).

Ο Μωυσής αντιπροσωπεύει τον ευλογημένο άνθρωπο για τον οποίο μιλάει ο Δαβίδ: ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞΕΛΕΞΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΛΑΒΕΣ ΔΙΑ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΗ ΕΝ ΤΑΙΣ ΑΥΛΑΙΣ ΣΟΥ (ψαλμός 65:4). Η λέξη για το " ΠΡΟΣΕΛΑΒΕΣ " εδώ σημαίνει να κινηθεί επάνω, να ωθηθεί από το Θεό για να έρθει επάνω.

Πολλοί Χριστιανοί έχουν εμπειριστεί αυτήν την κλήση, αυτή τη θεία ώθηση να επικοινωνήσουν με το Κύριο. Το Άγιο Πνεύμα τους καλεί συχνά στο «όρος της συναντήσεως», λέγοντας, "επιθυμώ να σ’ αλλάξω, για να σου δώσω ένα μεγαλύτερο χρίσμα. Θέλω να σε πάρω βαθύτερα και περισσότερο μαζί μου. Θέλω να σου αποκαλύψω τους δρόμους μου, όπως ποτέ πριν."

Όμως, δεν ανταποκρίνονται όλοι όσοι καλούνται. Κατά συνέπεια, ο Θεός δεν τους αγγίζει με την φωτιά και το χρίσμα του. Στην αρχή μπορεί να έχουν απαντήσει, "Κύριε, δεν θα σε εγκαταλείψω. Θα εκζητώ το πρόσωπό σου συνεχώς." Και για μια εποχή, αφιερώνονται στη προσευχή. Αλλά δεν διέθεσαν τις καρδιές τους εξολοκλήρου στην προσευχή. Μετά από λίγο, αγνόησαν τη φωνή του Θεού και πήραν στους δικούς τους δρόμους. Κάνουν περικοπές στην κλήση του Θεού για ν’ ανέβουν επάνω μέχρι εκεί όπου είναι Εκείνος.

Στα μισά του δρόμου είναι όπου πολλοί πιστοί σταματούν. Η Βίβλος μας λέει, ΕΙΠΕ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗΝ ΑΝΑΒΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΣΥ ΚΑΙ ΑΑΡΩΝ ΝΑΔΑΒ ΚΑΙ ΑΒΙΟΥΔ ΚΑΙ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΤΕ ΜΑΚΡΟΘΕΝ. ΚΑΙ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΜΟΝΟΣ ΘΕΛΕΙ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΑΥΤΟΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΣΙ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΟΥΔΕ Ο ΛΑΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΝΑΒΗ ΜΕΤ ΑΥΤΟΥ (έξοδος 24:1-2).

Ο Θεός είχε επιλέξει μια χούφτα ανθρώπων που ήθελε να αγγίξει. Είχε θαυμάσια σχέδια για αυτούς, ειδικά για τον Ααρών και τους γιους του. Επρόκειτο να είναι οι αρχιερείς του Ισραήλ. Ο Κύριος είχε πει στο Μωυσή, ΘΕΛΩ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΣΚΗΝΗΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟΝ ΘΕΛΩ ΑΓΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΙΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΔΙΑ ΝΑ ΙΕΡΑΤΕΥΩΣΙΝ ΕΙΣ ΕΜΕ (29:44). Επιπλέον, ο Κύριος είχε πει στους πρεσβυτέρους, ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΕΙΣΘΑΙ ΕΙΣ ΕΜΕ ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΙΕΡΑΤΕΥΜΑ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ ΑΓΙΟΝ (19:6).

Λοιπόν, γιατί ο Θεός είπε σ’ αυτά τα πρόσωπα κατά πρόσωπο, " λατρέψτε με από μακριά. Μην με πλησιάσετε. Μόνο ο Μωυσής θα έρθει μέχρι με στην κορυφή του βουνού"(βλπ 24:1-2) Το γεγονός είναι, ότι ο Θεός ήξερε τις αμαρτίες που ζυμώνονταν μέσα στις καρδιές αυτών των ανθρώπων. Και έπρεπε να ανταποκριθούν. Θέλησε να αγγίξει τις ζωές τους. Αλλά δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό, όσο εκείνοι έκρυβαν κάποια αμαρτία.

Έτσι, ο Θεός τους επέτρεψε να ανέβουν μόνο στα μισά του δρόμου επάνω στο βουνό. Όμως, ακόμα κι έτσι, εμφανίστηκε σ’ αυτούς υπερφυσικά, ως νεφέλη: ΚΑΙ ΕΙΔΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΔΑΣ ΑΥΤΟΥ ΩΣ ΕΔΑΦΟΣ ΕΣΤΡΩΜΕΝΟΝ ΕΚ ΛΙΘΟΥ ΣΑΠΦΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΩΣ ΤΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ (έξοδος 24:10). Αυτά τα πρόσωπα στάθηκαν τώρα στην τρομερή, αποκαλυπτική παρουσία του Θεού. Έφαγαν μάλιστα και ήπιαν εκεί, σε ένα τραπέζι στην παρουσία Του. Αλλά ήταν ακόμα "πολύ μακριά" του.

Οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ ήταν εντελώς εκτεθειμένοι, κομματιάζοντας την αγιότητα του Θεού. Ήταν σαν έλεγε, "η αμαρτία έχει ένα οχυρό στην καρδιά σας. Και σας κρατά από την πλήρη αποκάλυψη που θέλω να σας δώσω. Η παλιά σας αμαρτία σας κλέβει τη στενή κοινωνία μαζί μου. Δεν μπορείτε να είστε οικείοι με μένα εφ' όσον έχετε κρύψει κάποια αμαρτία."

Προσπαθήστε να απεικονίσετε αυτά τα πρόσωπα καθώς άκουγαν αυτόν τον λόγο:

  • Ο Θεός είπε στον Ααρών, "θα σε καθαγιάσω ως αρχιερέα. Θα σε ντύσω με πορφυρά και χρυσά ρούχα. Και θα σε βάλω μπροστά από τον Ισραήλ ως παράδειγμα." Όμως η καρδιά του Ααρών μολύνθηκε από τη ζηλοτυπία για το Μωυσή. Είχε επίσης μια συναισθηματική αδυναμία, και φοβόταν τους ανθρώπους περισσότερο από το Θεό.
  • Ο Θεός είχε πει στον Ναδάβ και τον Αβιούδ ότι θα απεκάλυπτε σ’ αυτούς την αγιότητα Του. Ακόμα αυτά τα δύο πρόσωπα είχαν σκληρύνει την καρδιά τους και είχαν εθιστεί στη μοιχεία. Δεν είχαν ούτε λίγο φόβο του Θεού. Τώρα ο Κύριος τους έλεγε, "είμαι φιλεύσπλαχνος Θεός. Η επιθυμία μου είναι ότι όταν εισέρχεστε στην παρουσία μου, θα αφήνετε τον εαυτό σας να σπάσει."
  • Ο Θεός είχε πει στους εβδομήντα πρεσβυτέρους ότι ήθελε να τους εξυψώσει μπροστά στον κόσμο. Ακόμα αυτά τα ίδια πρόσωπα αρνήθηκαν να είναι κάτω από οποιαδήποτε εξουσία. Θεώρησαν τον εαυτό τους χαρισματικό και άγιο όσο ο Μωυσής. (Αυτό θα φανερωνόταν αργότερα σε μια εξέγερση εναντίον του.) Αλλά ο Θεός τους ωθούσε στην παρουσία του. Ήθελε να πραγματευθεί με τη θανάσιμη υπερηφάνειά τους.

Ο Κύριος επιθυμούσε τόσο πολύ να χρησιμοποιήσει όλους αυτούς τους ανθρώπους. Ήθελε να τους σπάσει, έτσι ώστε να τους φέρει ψηλότερα. Έτσι τους έδωσε μια απίστευτη κλήση ελέους, για να ανέβουν επάνω.

Ο Σαούλ έλαβε το ίδιο είδος κλήσης ελέους. Η καρδιά αυτού του ανθρώπου ήταν κατειλημμένη από δαιμονικά οχυρά. Είχε βαδίσει στη Ραμά επιδιώκοντας να σκοτώσει το Δαβίδ. Αλλά το Άγιο Πνεύμα ήρθε στο Σαούλ. Όλη τη νύχτα, ο βασιλιάς βρισκόταν στην παρουσία του Θεού, κατάκοιτος, γυμνός και προφητεύων(βλπ Α’Σαμουήλ 19:19-24). Ακόμα και αυτή η φιλεύσπλαχνη, υπερφυσική επέμβαση δεν άλλαξε την καρδιά του Σαούλ.

Τώρα οι ηγέτες του Ισραήλ ήταν σ’ ένα παρόμοιο σταυροδρόμι. Ήταν στα μισά του δρόμου ανεβαίνοντας στο βουνό, στα μισά του δρόμου προς το άγγιγμα του Θεού, στα μισά του δρόμου προς την δυναμική παρουσία του. ΤΟΤΕ ΑΝΕΒΗ ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΑΡΩΝ ΝΑΔΑΒ ΚΑΙ ΑΒΙΟΥΔ ΚΑΙ ΕΒΔΟΜΗΧΟΝΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ … ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΚΤΟΥΣ ΤΩΝ ΥΙΩΝ ΙΣΡΑΗΛ ΔΕΝ ΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΑΥΤΟΥ (έξοδος 24:9-11). Σημειώστε τον τελευταίο στίχο: ο Κύριος δεν τους έκρινε. Στ’ αλήθεια, αυτά τα πρόσωπα άξιζαν να σκοτωθούν, λόγω της αμαρτίας τους. Αλλά η μόνη επιθυμία του Θεού ήταν να τους λυτρώσει.

Στη συνέχεια διαβάζουμε, ΚΑΙ ΕΣΗΚΩΘΗ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΜΕΤΑ ΙΗΣΟΥ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΟΝΤΟΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΕΒΗ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΕΠΙ ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΠΡΟΣ ΔΕ ΤΟΥΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ ΕΙΠΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΗΜΑΣ ΕΔΩ ΕΩΣΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩΜΕΝ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ (24:13-14). Οι πρεσβύτεροι έπρεπε να μείνουν και να περιμένουν την επιστροφή του Μωυσή. Αλλά σχεδόν αμέσως, οι καρδιές τους ελκύστηκαν από το στρατόπεδο του Ισραήλ πιο κάτω. Πολύ γρήγορα σταμάτησαν να περιμένουν άλλο τον Κύριο.

Φαντάζομαι τον Ναδάβ και τον Αβιούδ να εγκαταλείπουν πρώτοι αυτό το στρατόπεδο στα μισά του δρόμου. Λαχταρούσαν να επιστρέψουν στο ανήσυχο πλήθος και τους λάγνους δρόμους τους. Έτσι ακολούθησαν τη σάρκα τους. Παρά το ότι εμφανίστηκε σ’ αυτούς ο Θεός μέσα στη νεφέλη, παρά το ότι πήραν την άδεια για να φάνε και να πιουν στην παρουσία του, έφυγαν από εκείνο το μέρος χωρίς άγγιγμα.

Αυτά τα δύο πρόσωπα αντιπροσωπεύουν τους σημερινούς χριστιανούς ηγέτες οι οποίοι επιτρέπουν ελεύθερα τη λαγνεία, την πορνογραφία, τη μοιχεία. Έχουν τόσο πολύ σκληρύνει από την αμαρτία τους, που τίποτα δεν μπορεί να τους συνεφέρει. Απορρίπτουν κάθε κλήση ελέους από το Άγιο Πνεύμα, κάθε μήνυμα καταδίκης από τους προφήτες του, κάθε συνάντηση με τον ίδιο τον Κύριο. Απορρίπτουν όλες τις προσπάθειές του να τους ελευθερώσει.

Οι επόμενοι που μπήκαν στον πειρασμό ήταν ο Ααρών και οι άλλοι ευλαβείς ηγέτες. Ο ένας μετά τον άλλο, ψιθύρισαν, "δεν ξέρουμε τι συνέβη στο Μωυσή. Μπορεί να μας έχει εγκαταλείψει." Σύντομα ολόκληρο το σώμα των πρεσβυτέρων επανέλαβε αυτά τα λόγια απιστίας. Είχαν κληθεί από το Θεό σε μια ζωή προσευχής και κοινωνίας. Αλλά τώρα, ένας-ένας, άφησαν την παρουσία του χωρίς να αγγιχτούν. Δεν μετανόησαν ούτε παραδόθηκαν στην αγιότητά του. Αντ' αυτού, γύρισαν πίσω σε μια αποτρόπαιη, σαρκική θρησκεία.

Όμως, ακόμα πιο ψηλά επάνω στο βουνό, ο Μωυσής δοκίμασε το άγγιγμα του Θεού στη πληρότητά του. Πώς; Ήταν υπάκουος στη φωνή του Κύριου. Είχε ακολουθήσει την κλήση του να ανέβει επάνω: ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗΝ ΑΝΑΒΑ ΠΡΟΣ ΕΜΕ ΕΙΣ ΤΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΕΣΟ ΕΚΕΙ (έξοδος 24:12). Ο Θεός έλεγε, με άλλα λόγια, "έλα, ανέβα στην παρουσία μου. Απλώς να είστε εκεί για μένα."

Για έξι ημέρες, ο Μωυσής περίμενε έξω από τη νεφέλη της δόξας. Θεωρώ ότι κατά τη διάρκεια αυτών των έξι ημερών, οι πρεσβύτεροι άφησαν το στρατόπεδο στα μισά του δρόμου. Ήταν πεπεισμένοι ότι ο Θεός δεν είχε τίποτα περισσότερο να τους πει. Αλλά ο Μωυσής υπάκουσε στον Κύριο με το να περιμένει. Κατόπιν διαβάζουμε, ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΕΚΑΛΕΣΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗΝ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ … ΚΑΙ ΕΙΣΗΛΘΕΝ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ … ΚΑΙ ΕΣΤΑΘΗ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΗΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΝΥΚΤΑΣ (24:16-18).

Ο Μωυσής έλαβε μια απίστευτη αποκάλυψη του Κύριου κατά τη διάρκεια εκείνων των σαράντα ημερών. Και ακριβώς όπως ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή τότε, καλεί τους υπηρέτες του στο βουνό σήμερα. Το Πνεύμα του μας ωθεί για να έρθουμε σ’ έναν τόπο ψηλότερο και βαθύτερα σ’ αυτόν απ’ όσο γνωρίσαμε ποτέ. Μας καλεί σε κοινωνία, σε οικειότητα, σε συζήτηση μ’ αυτόν πρόσωπο με πρόσωπο, όπως έκανε ο Μωυσής.

Πράγματι, ο Κύριος μας έχει δώσει την ίδια εντολή να τον περιμένουμε: ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ (ψαλμός 25:5). ΟΙ ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΕΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΑΝΑΝΕΩΣΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙΝ ΑΥΤΩΝ (Ησαΐας 40:31). ΟΙ ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΕΣ ΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΑΙΣΧΥΝΘΗ (Ησαΐας 49:23). Κάθε περικοπή μας καλεί να περιμένουμε το Θεό. Όμως, πόσοι από μας επιστρέφουμε γρήγορα πίσω στους παλαιούς τρόπους μας; Πόσοι από μας τραβιόμαστε πίσω από τη σάρκα μας, σε μια νεκρή μορφή θρησκείας;

Το Άγιο Πνεύμα μίλησε στην καρδιά μου το εξής: " David, εκείνοι που περιμένουν στην παρουσία μου με τρέφουν. Η ήρεμη λατρεία τους, η προσμονή τους για να ακούσουν τη φωνή μου, είναι η τροφή μου." Τέτοιοι αγγιγμένοι από τον Θεό υπηρέτες έχουν ξεκαθαρίσει, "θα περιμένω τον Κύριο. Δεν θα ησυχάσω με τίποτα αν δεν έχω κοινωνία μαζί Του πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν έχει σημασία τι κάνουν οι άλλοι στο περπάτημά τους. Θέλω το Θεό να με πάρει σε τόπους όπου άλλοι αρνούνται να πάνε."

ΚΑΙ ΛΑΒΩΝ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΤΗΝ ΣΚΗΝΗΝ ΕΣΤΗΣΕΝ ΑΥΤΗΝ ΕΞΩ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΜΑΚΡΑΝ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΚΑΙ ΩΝΟΜΑΣΕΝ ΑΥΤΗΝ ΣΚΗΝΗΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΚΑΙ… ΠΑΣ Ο ΖΗΤΩΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΕΞΗΡΧΕΤΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΚΗΝΗΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΗΝ ΕΞΩ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ (έξοδος 33:7).

Αυτή δεν ήταν η σκηνή του μαρτυρίου της ερήμου διότι αυτή δεν είχε ακόμα κατασκευαστεί. Μάλλον, αυτή η σκηνή του μαρτυρίου ήταν η "σκηνή της συνάντησης." Ήταν το ταμείο της προσευχής του Μωυσή όταν πήγαινε να συναντηθεί με τον Κύριο. Γιατί λοιπόν ο Μωυσής μετακίνησε αυτήν την σκηνή μακριά από το στρατόπεδο; Το έκανε αυτό επειδή ο Ισραήλ είχε μιανθεί. Είχαν απορρίψει την εξουσία του Θεού. Και αντ' αυτού έπεσαν σε μεγάλη διαφθορά όλων των ειδών: ειδωλολατρία, πορνεία, μοιχεία, γυμνότητα.

Ο Θεός έπρεπε τελικά να αφαιρέσει την παρουσία του από τον Ισραήλ. Δήλωσε, "δεν μπορώ να περπατήσω ανάμεσα σ’ έναν μιασμένο λαό. Είστε σκληροτράχηλοι, άξιοι να καταστραφείτε. Τώρα, πετάξτε όλα τα στολίδια σας και σταματήστε να φουσκώνετε από υπερηφάνεια. Θα αποφασίσω τι θα κάνω με σας "(βλπ 33:5).

Ένα βαρύ πέπλο θανάτου απλώθηκε πάνω στο στρατόπεδο. Ο Θεός είχε αφαιρέσει τη στήλη του πυρός, και δεν μπορούσε να βρεθεί πουθενά η παρουσία του. Έτσι και σήμερα, μια ατμόσφαιρα θανάτου κρέμεται πάνω από εκκλησίες όπου ο Θεός έχει αφαιρέσει την παρουσία του. Δεν έχει σημασία πόσο δυνατά τραγουδά η συνάθροιση, ποια νέα μέθοδος λατρείας έχει εισαχθεί, ή πόσο σκληρά ο ιεροκήρυκας προσπαθεί να εργαστεί πάνω στα συναισθήματα των ανθρώπων. Ο τόπος είναι νεκρός, απαλλαγμένος απ’ την παρουσία του Θεού. Τα κηρύγματα είναι άψυχα, χωρίς πειθώ. Και τα πρόβατα εγκαταλείπονται στερημένα και πεινασμένα.

Ο Μωυσής ήξερε ότι μόνο η παρουσία του Θεού φέρνει ζωή. Έτσι πήγαινε στη σκηνή της συνάντησης συνεχώς, προσευχόμενος, "Κύριε, μόνο ένα πράγμα καθιστά τον Ισραήλ διαφορετικό από τα άλλα έθνη: η παρουσία σου. Χωρίς εσένα ανάμεσά μας, δεν είμαστε καλύτεροι από τους ειδωλολάτρες. Είμαστε αδύναμοι ενάντια στους εχθρούς μας. Εάν δεν έχουμε την παρουσία σου, δεν έχουμε κανέναν λόγο ύπαρξης. Δεν θα προχωρήσω πάρα πέρα χωρίς εσένα."

Ο Κύριος είπε στο Μωυσή ότι δεν θα επέστρεφε στο μολυσμένο στρατόπεδο. Αλλά συμφώνησε να στείλει έναν άγγελο να οδηγήσει τον Ισραήλ: ΥΠΑΓΕ ΟΔΗΓΗΣΟΝ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΣΕ ΕΙΠΑ ΙΔΟΥ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΣΘΑΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΣΟΥ (32:34). Κατόπιν υποσχέθηκε, ΘΕΛΩ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΙ ΑΓΓΕΛΟΝ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΕΚΔΙΩΞΕΙ (τους εχθρούς σου)… [και θα σε οδηγήσω]… ΕΙΣ ΓΗΝ ΡΕΟΥΣΑΝ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΜΕΛΙ ΔΙΟΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΑΝΑΒΗ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΣΟΥ (33:2-3).

Έπρεπε να διαβάσω ξανά και ξανά αυτόν τον τελευταίο στίχο μέχρι να καταλάβω τι έλεγε ο Θεός. Εν ολίγοις, έλεγε στον λαό του, "προχωρήστε, πηγαίνετε μπροστά, πολεμήστε τις μάχες σας. Θα νικήσετε τους εχθρούς σας. Και θα πάρετε τα σπίτια τους, τα αμπέλια τους και τις ιδιοκτησίες τους. Θα τηρήσω όλες τις υποσχέσεις μου σε σας. Αλλά η παρουσία μου δεν θα είναι με σας."

Η περικοπή αυτή εξηγεί αυτό που έχει συμβεί στην εκκλησία του Θεού στις ημέρες μας. Μεγάλος αριθμός ποιμένων και συναθροίσεων έχουν προχωρήσει χωρίς την παρουσία του Θεού. Χτίζουν τεράστιες εκκλησίες, με μεγάλο αριθμό πιστών, που φέρνουν άφθονα κεφάλαια. Μερικοί εκβάλλουν ακόμα και δαιμόνια ή θεραπεύουν τους αρρώστους. Αλλά ο ίδιος ο Κύριος δεν είναι ανάμεσά τους. Η παρουσία Χριστού δεν πρόκειται να βρεθεί πουθενά ανάμεσά τους.

Ο Ιησούς πρόβλεψε ότι τέτοια πράγματα θα συνέβαιναν στις τελευταίες ημέρες. Εργάτες του Θεού, οδηγημένοι από τη σάρκα θα έκαναν μεγάλα έργα, ανύποπτοι κατά πόσον ο Κύριος είναι μαζί τους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι αν οι λογαριασμοί τους πληρώνονται και ότι χιλιάδες συρρέουν στις εκκλησίες τους. Μερικοί ποιμένες φοβούνται πραγματικά την παρουσία του Θεού. Δεν θα επιτρέψουν σε επισκέπτες να κηρύξουν, φοβούμενοι ότι ένα καταδικαστικό μήνυμα θα φόβιζε και θα έδιωχνε μακριά τα πρόβατά τους.

Ο Θεός τους λέει σε αυτές τις περικοπές, "προχωρήστε, πάρτε την ευημερία σας. Αλλά να είστε έτοιμοι μήπως η οργή μου ξεσπάσει επάνω σας οποιαδήποτε στιγμή. Οι σαρκικές αναζητήσεις σας και ο μολυσμός σας έχουν οδηγήσει την παρουσία μου μακριά σας."

Ένας αληθινός άνθρωπος του Θεού, εντούτοις, έχει τη μια δυνατή ανησυχία: "είναι ο Κύριος μαζί μας; Είναι η παρουσία του εδώ ανάμεσά μας;"

Η παρουσία του Θεού δεν θα επιστρέψει σε οποιαδήποτε συνάθροιση έως ότου ο εργάτης και οι άνθρωποι εγκαταλείψουν ολοκληρωτικά το μολυσμό. Πρέπει να εγκαταλείψουν όλες τις σαρκικές επιθυμίες και να ξεχωριστούν σε έναν τόπο αγνότητας της καρδιάς.

Ο Ισραήλ ήταν εντελώς μολυσμένος, συμπεριλαμβανομένου του Ααρών και του ιερατείου. Έτσι, ο Μωυσής άφησε το στρατόπεδο και το ξεχώρισε τον εαυτό του στον Κύριο. Αμέσως, ο Θεός γέμισε τη σκηνή της συνάντησης με την παρουσία του: ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΕΙΣΗΡΧΕΤΟ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΗΝΗΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΝ Ο ΣΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΑΤΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΚΑΙ ΕΛΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ… ΚΑΙ ΕΛΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΚΑΘΩΣ ΛΑΛΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟΝ ΑΥΤΟΥ (έξοδος 33:9-11).

Ο Μωυσής είναι ένα να λαμπρό παράδειγμα του τι κοστίζει η επιστροφή της παρουσίας του Χριστού σε μια συνάθροιση. Πρώτα, ο εργάτης πρέπει να ξεχωρίσει τον εαυτό του για το Θεό και να αφιερώσει τον εαυτό του στη μεσιτεία. Κατόπιν ένα άγιο υπόλοιπο πρέπει να ακολουθήσει τον ποιμένα τους, αφήνοντας πίσω όλο το μολυσμό. Ένα πνεύμα της μεταμέλειας θα διαποτίσει αυτό το νέο στρατόπεδο. Σύντομα καθαρή λατρεία θα υπάρξει ανάμεσά τους. Και οι άνθρωποι θα ξέρουν ότι ο Κύριος έχει επιστρέψει.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέψει η παρουσία του Θεού: να αρνηθείς να μείνεις στον τόπο του μολυσμού. Μπορείτε να πείτε, "Αυτή είναι θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν μπορείτε να την εφαρμόσετε στους χρόνους της Καινής Διαθήκης." Αλλά ο Παύλος μας προειδοποιεί σαφώς: ΔΕΝ ΕΞΕΥΡΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΘΕ ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΕΝ ΥΜΙΝ; ΕΑΝ ΤΙΣ ΦΘΕΙΡΗ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥΤΟΝ ΘΕΛΕΙ ΦΘΕΙΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΙΟΤΙ Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ ΟΣΤΙΣ ΕΙΣΘΕ ΣΕΙΣ (1 κορινθίους 3:16-17).

Εν ολίγοις, ο Θεός μας λέει, "απομακρυνθείτε από όλες τις σαρκικές επιθυμίες: πορνογραφία, λαγνεία, μοιχεία. Απομακρυνθείτε από την πικρία που αυξάνεται μέσα σας. Ξεχωριστείτε από τον τόπο του μολυσμού." Τέτοια συζήτηση ξεχωρισμού ίσως να μην ηχήσει σαν "κανονικός" χριστιανισμός. Ένα " κανονικό περπάτημα " με τον Ιησού σήμερα σημαίνει το να διαβάσει κανείς ένα κεφάλαιο της Βίβλου, να προσεύχεται πηγαίνοντας στη δουλειά, και να πηγαίνει στην εκκλησία στην Κυριακή. Αλλά, αγαπητοί, δεν ζούμε σε "κανονικούς χρόνους". Ο Θεός καλεί το λαό του σήμερα σε ριζοσπαστικό χριστιανισμό.

Αυτή την ώρα, πολλές χιλιάδες μουσουλμάνων συσπειρώνονται, ικετεύοντας, "αφήστε με να πεθάνω για την πίστη μου." Προσεύχονται ευσεβώς έξι φορές την ημέρα. Την ίδια στιγμή, δεκάδες χιλιάδες αμερικανοί Χριστιανών κάθονται νωχελικά μπροστά στις τηλεοράσεις τους, χάνοντας την ώρα τους. Όπως ανέφερα νωρίτερα, η κοινωνία μας κάθεται στην κόψη του ξυραφιού, περιμένοντας περισσότερη καταστροφή. Τρέμουμε στη σκέψη της επόμενης τρομοκρατικής επίθεσης. Όμως ο χριστιανισμός που ο κόσμος βλέπει είναι αδύναμος, ανίκανος, σαρκικός, χωρίς προσευχή.

Θα χρειαστεί μια υπερφυσική έκχυση της παρουσίας του Θεού για την εκκλησία του ώστε να ξαναζωντανέψει. Και αυτό σημαίνει ριζικά μέτρα ανάμεσα στο λαό του. Ο Θεός δεν ζητά από σας να προσεύχεστε έξι φορές την ημέρα, ή να νηστεύετε για βδομάδες. Απλά θέλει κοινωνία.

Ο Κύριος σου ζητά να τον συναντήσεις στο «όρος της συναντήσεως». Σε θέλει να ανέβεις επάνω, να απομακρυνθείς από τον τόπο του μολυσμού. Η μεγάλη επιθυμία του είναι να σε πάρει ακόμα βαθύτερα και πιο πολύ μέσα στην καρδιά του. Έτσι ανταποκρίνεται σε έναν κόσμο σε κρίση. Προσκαλεί τους εργάτες του να τον πάρουν πιο στα σοβαρά από ποτέ. Και τους γεμίζει με την παρουσία του. Κατόπιν οι μάζες της ανθρωπότητας θα δουν και θα γνωρίσουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος.

Download PDF